Słowo Sportowe

O sędziowaniu i wątpliwych werdyktach na galach KSW nieraz było już głośno. 17. impreza zorganizowana przez Martina Lewandowskiego i Macieja Kawulskiego przebiła jednak wszystkie wcześniejsze. Sędziowskie siupy zaczęły się już przy okazji pierwszego starcia, w którym Asłambek Saidov niesłusznie pokonał Rafała Moksa. Jeszcze większe kontrowersje wzbudziło rozstrzygnięcie konfrontacji Antoniego Chmielewskiego z Jamesem Zikiciem. Polak był wyraźnie słabszy, mimo to wzniósł ręce w geście triumfu. – To jednak nic przy oszustwie, z jakim mieliśmy do czynienia w walce Pudzianowskiego z Thompsonem – komentuje Paweł Szubart, trener MMA z wrocławskiego klubu Boi Team Poland. – Starcie trwało 10 minut, a Polak dominował przez najwyżej 60 sekund. Anglik mi zaimponował, był zdecydowanie lepiej przygotowany, niż do pierwszej walki. Obalał, punktował, zrobił wszystko, co musiał, żeby wygrać – przekonuje Szubart. Podobnego zdania jest Tim Hobscheid, pracujący dla UFC i prestiżowego portalu Fightnews. – Nie wiem, jak można było uznać Mariusza za zwycięzcę. Rozumiem Thompsona, że stracił nerwy – ocenił Amerykanin. Mówiąc o nerwach odniósł się do przemówienia, które rywal Pudzianowskiego wygłosił po ogłoszeniu werdyktu. „Kolos” najpierw cisnął wręczonym mu chwilę wcześniej pucharem, po czym wyrwał mikrofon z rąk konferansjera i klnąc siarczyście, ocenił całą sytuację jako pier… żart. Na koniec wykrzyczał, że KSW należałoby spuścić w toalecie. Tym samym milionowa widownia Polsatu usłyszała to, o czym w środowisku sportów walki mówi się już od dawna. – To jest cyrk, nic więcej. KSW sztucznie buduje bilanse swoich zawodników, sprowadzając im rywali, którzy na dobrym poziomie może i walczyli, ale parę lat wcześniej – tłumaczy Szubart. Dowodów na ustawianie werdyktów nikt co prawda nie upublicznił, ale właściciele KSW powinni sobie zadać pytanie, czy wkrótce przez nieuczciwe budowanie wartości marketingowej zawodników nie legnie w gruzach wiarygodność całej federacji?

RAFAŁ ZAGROBELNY