Słowo Sportowe

Romuald Górski to ikona piłki nożnej w Świdnicy (@ fot. archiwum Tygodnika Świdnickiego)

Pański kalendarz otwiera się na dacie 3 listopada. To skojarzenia pozytywne czy negatywne?

ROMUALD GÓRSKI: – Muszę przyznać, że są dwie strony medalu. Dokładnie tego dnia zakończył się pewien etap w moim życiu. Oddałem klub w ręce Mariusza Witkowskiego. Kiedy cofnę się kilkanaście lat wstecz, to łezka się w oku kręci. Człowiek jednak przywiązuje się do tego, co kocha. Piłka nożna zawsze była dla mnie pasją, z którą wiązałem wiele pozytywnych emocji. Dlatego właśnie mimo wszystko jakiś żal pozostaje. Oddałem coś, co budowałem przez 18 lat. Z drugiej jednak strony przyznam szczerze – byłem już zmęczony. I mówię przede wszystkim o tych wszystkich aspektach organizacyjnych. Prowadzenie drużyny na poziomie III ligi jest bardzo ciężką pracą. W moim przypadku, zamiast profitów, musiałem jeszcze wiele zapłacić.

Można więc powiedzieć, że przypadek prezesa Górskiego to klasyczny przykład zmęczenia materiału?

– Tak bym tego nie ujął. Gdybym był zmęczony piłkarskim materiałem w Świdnicy, to pewnie rzuciłbym to wszystko dużo wcześniej. Starałem się jednak przez cały czas wierzyć, że moja praca ma jakiś cel. W pewnym momencie nastąpiło jednak coś w rodzaju otrzeźwienia. Przyszło znużenie i dużo problemów, które stały się cykliczne. Niektórzy myślą, że stanowisko prezesa wiąże się z korzyściami. Rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej. Pełno pracy, której zwykły kibic nie zauważa. Każdy mecz Sparty, a w późniejszym czasie Polonii/Sparty, był prawdziwym świętem. Piłkarski pojedynek trwa jednak tylko 90 minut. Cała reszta dnia, tygodnia, miesiąca i roku poświęcona jest sprawom pozasportowym. Nie będę tutaj narzekał, że dokładałem do klubowej kasy. Gdybym miał szansę cofnąć czas – zrobiłbym dokładnie to samo. Najbardziej żałuję jednak, że zabrakło wsparcia z zewnątrz. Świdnica to miejsce, gdzie o sponsorów jest wyjątkowo ciężko…